Το Αηδόνι και το Τριαντάφυλλο Όσκαρ Ουάιλντ και ανάλυση

«Είπε πως θα χορέψει μαζί μου, αν της φέρω κόκκινα τριαντάφυλλα», έλεγε ο νεαρός σπουδαστής, «μα μέσα σ’ όλο μου τον κήπο δεν υπάρχει ούτε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο».

Απ’ τη φωλιά του που είχε χτισμένη στη βαλανιδιά, τον άκουσε το Αηδόνι και κοίταξε έξω απ’ τα φυλλώματα απορημένο.

«Ούτε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο μέσα σ’ όλο μου τον κήπο!» φώναξε και τα μάτια του πλημμύρισαν δάκρυα. «Αχ, γιατί η ευτυχία να εξαρτάται από τόσο ασήμαντα πραγματάκια! Έχω διαβάσει όλα όσα έχουν γράψει οι σοφοί και κατέχω όλα τα μυστικά της φιλοσοφίας κι όμως πάει χαμένη η ζωή μου, επειδή μου λείπει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο».

«Να, επιτέλους, κάποιος που αγαπά πραγματικά», είπε το Αηδόνι. «Κάθε βράδυ τραγουδούσα γι’ αυτόν κι ας μην τον γνώριζα. Κάθε βράδυ έλεγα την ιστορία του στ’ άστρα και τώρα τον βλέπω. Τα μαλλιά του είναι μαύρα, σαν του υάκινθου τον ανθό, και τα χείλη του κόκκινα, σαν το τριαντάφυλλο του πόθου του. Αλλά το πάθος έχει κάνει το πρόσωπό του σαν ωχρό ελεφαντόδοντο κι η λύπη το μέτωπό του έχει σφραγίσει».

«Ο Πρίγκιπας δίνει χορό αύριο βράδυ», μουρμούριζε ο νεαρός σπουδαστής, «και η αγάπη μου θα είναι κι αυτή προσκεκλημένη. Αν της φέρω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, θα χορέψει μαζί μου ως το ξημέρωμα. Αν της φέρω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, θα την κρατήσω στην αγκαλιά μου κι εκείνη θα ακουμπήσει το κεφάλι της στον ώμο μου και θα μπλέξει το χέρι της μες στο δικό μου. Μα δεν υπάρχει κόκκινο τριαντάφυλλο στον κήπο μου. Θα κάτσω μονάχος μου, λοιπόν, κι εκείνη θα με προσπεράσει. Δεν θα μου δώσει προσοχή κι εμένα θα ραγίσει η καρδιά μου».

«Να, στ’ αλήθεια, αυτός που αγαπά αληθινά», είπε το Αηδόνι. «Πάσχει με ό,τι εγώ τραγουδώ: ό,τι είναι χαρά για μένα, πόνος είναι γι’ αυτόν. Σίγουρα είναι υπέροχο πράγμα η Αγάπη. Πολυτιμότερη κι από σμαράγδια, ακριβότερη κι απ’ το λεπτότερο οπάλι Δεν μπορούν μαργαριτάρια και ρόδια να την αγοράσουν ούτε κι απλώνεται στον πάγκο της αγοράς. Οι έμποροι να την αγοράσουν δεν μπορούν ούτε και στη ζυγαριά μπορεί να ζυγιστεί για όλο το χρυσάφι».

«Οι μουσικοί θα κάθονται στον εξώστη τους», είπε ο νεαρός σπουδαστής. «Θα παίζουν τα έγχορδα όργανά τους και η αγάπη μου θα χορεύει στον ήχο της άρπας και του βιολιού. Θα χορεύει τόσο ανάλαφρα, που τα πόδια της δεν θα ακουμπάνε στο πάτωμα και γύρω της θα συνωστίζονται οι αυλικοί με τα χαρωπά τους κοστούμια. Μαζί μου όμως δεν πρόκειται να χορέψει, γιατί δεν έχω κόκκινο τριαντάφυλλο να της προσφέρω».
Και ρίχτηκε πάνω στο χορτάρι κι έκρυψε το πρόσωπό του μες στα χέρια του και έκλαψε.

«Γιατί κλαίει;» ρώτησε μια μικρή Πράσινη Σαύρα καθώς περνούσε πλάι του με ανασηκωμένη την ουρά της.

«Αλήθεια, γιατί;» ρώτησε και μια Πεταλούδα που πετούσε κυνηγώντας μια ηλιαχτίδα.

«Γιατί, αλήθεια;» ψιθύρισε μια Μαργαρίτα στη γειτόνισσά της με απαλή, χαμηλή φωνή.

«Κλαίει για ένα κόκκινο τριαντάφυλλο», είπε το Αηδόνι.

«Για ένα κόκκινο τριαντάφυλλο;» έκαναν εκείνα μ’ ένα στόμα. «Μα αυτό είναι γελοίο!»

Κι η μικρή Σαύρα, που ήταν κάπως κυνική, ξέσπασε αμέσως σε γέλια.

Το Αηδόνι, όμως, καταλάβαινε το μυστικό της λύπης του νέου και καθόταν σιωπηλό μες στη βαλανιδιά και συλλογιζόταν σχετικά με το μυστήριο της Αγάπης.
Άξαφνα άνοιξε τα καφέ φτερά του και χύθηκε πετώντας στον αέρα. Πέρασε μέσα από το δασάκι και σαν σκιά διέσχισε τον κήπο. Στο κέντρο του κήπου με το πλούσιο χορτάρι φύτρωνε μια όμορφη Τριανταφυλλιά κι όταν αυτό την είδε, πέταξε κατευθείαν από πάνω της και κατέβηκε για να καθίσει σ’ ένα κλαδάκι.

«Χάρισέ μου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο», της φώναξε, «κι εγώ θα σου τραγουδήσω το γλυκύτερο τραγούδι μου».

Αλλά η Τριανταφυλλιά κούνησε το κεφάλι της.

«Τα δικά μου τριαντάφυλλα είναι λευκά», αποκρίθηκε, «λευκά σαν τον αφρό της θάλασσας, λευκότερα κι από το χιόνι πάνω στα βουνά. Μπορείς, όμως, να πεις στην αδερφή μου που φυτρώνει γύρω απ’ το ηλιακό ρολόι κι ίσως αυτή σου δώσει ό,τι θελήσεις».

Έτσι, λοιπόν, το Αηδόνι πέταξε πάνω απ’ την Τριανταφυλλιά που φύτρωνε γύρω απ’ το ηλιακό ρολόι.

«Χάρισέ μου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο», της φώναξε, «κι εγώ θα σου τραγουδήσω το γλυκύτερο τραγούδι μου».

Αλλά η Τριανταφυλλιά κούνησε το κεφάλι της.

«Τα δικά μου τριαντάφυλλα είναι κίτρινα», αποκρίθηκε, «κίτρινα σαν τα μαλλιά της νεράιδας που κάθεται πάνω σε θρονί κεχριμπαρένιο, πιο κίτρινα κι απ’ τον ασφόδελο που ανθοβολεί μες στο λιβάδι, προτού φτάσει ο θεριστής με το δρεπάνι του. Μπορείς, όμως, να πας στην αδελφή μου που φυτρώνει κάτω απ’ το παράθυρο του σπουδαστή κι ίσως αυτή σου δώσει ό,τι θελήσεις».

Έτσι, λοιπόν, το Αηδόνι πέταξε πάνω απ’ την Τριανταφυλλιά που φύτρωνε κάτω από το παράθυρο του σπουδαστή.

«Χάρισέ μου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο», της φώναξε, «κι εγώ θα σου τραγουδήσω το γλυκύτερο τραγούδι μου».

Αλλά η Τριανταφυλλιά κούνησε το κεφάλι της.

«Ναι, είναι κόκκινα τα τριαντάφυλλά μου», αποκρίθηκε, «κόκκινα σαν τα πόδια του περιστεριού, πιο κόκκινα ακόμα κι απ’ τις μεγάλες βεντάλιες των κοραλλιών που σαλεύουν αργά κι όλο σαλεύουν στην ωκεάνια σπηλιά. Μα ο χειμώνας πάγωσε τις φλέβες μου κι ο παγετός έκαψε τα μπουμπούκια μου κι έσπασε η καταιγίδα τα κλαδιά μου και θα μείνω δίχως τριαντάφυλλα όλο αυτόν τον χρόνο».

«Το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο», της φώναξε το Αηδόνι, «ένα και μοναδικό κόκκινο τριαντάφυλλο! Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να τ’ αποκτήσω;»

«Υπάρχει ένας τρόπος», αποκρίθηκε η Τριανταφυλλιά, «μα είναι τόσο τρομερός, που δεν τολμώ να σου τον πω».

«Πες μου τον», είπε το Αηδόνι, «δεν φοβάμαι».

«Αν θες ένα κόκκινο τριαντάφυλλο», είπε τότε εκείνη, «πρέπει να το φτιάξεις μονάχο σου με μουσική στο φεγγαρόφωτο και να του δώσεις χρώμα από το αίμα της καρδιάς σου. Πρέπει να μου τραγουδήσεις τρυπώντας το στήθος σου σ’ ένα μου αγκάθι. Όλη τη νύχτα πρέπει να τραγουδάς και το αγκάθι πρέπει να φτάσει ως την καρδιά σου, να τρυπήσει την καρδιά σου και το αίμα της ζωής σου πρέπει να τρέξει μες στις δικές μου φλέβες κι αίμα δικό μου να γίνει».

«Ο Θάνατος είναι μεγάλο τίμημα για ένα τριαντάφυλλο», είπε το Αηδόνι, «και η Ζωή είναι χιλιάκριβη για όλους. Είναι όμορφο να κάθεσαι μέσα στο πράσινο δάσος και να αντικρίζεις τον ήλιο στο χρυσό του άρμα και το φεγγάρι μέσα στο άρμα του το μαργαριταρένιο. Γλυκιά είναι η ευωδία της λευκάκανθας, γλυκιές κι οι κληματίδες που κρύβονται μες στην κοιλάδα και τα ρείκια που φυτρώνουνε στον λόφο. Όμως η Αγάπη αξίζει πιο πολύ απ’ τη Ζωή και τι είναι, τάχα, η καρδιά ενός πουλιού μπρος στην καρδιά ενός ανθρώπου;»

Κι έτσι, άνοιξε τα καφέ φτερά του και πέταξε ψηλά. Πέρασε σαν σκιά πάνω απ’ τον κήπο και σαν σκιά κατευθύνθηκε προς το δασάκι.
Ο νέος ήταν ακόμα σωριασμένος πάνω στο χορτάρι, όπου τον είχε αφήσει, και τα δάκρυα δεν είχαν ακόμα στεγνώσει στα μάπα του.

«Να είσαι χαρούμενος!» του φώναξε το Αηδόνι. «Να είσαι χαρούμενος! Θα έχεις το κόκκινό σου τριαντάφυλλο. Θα το φτιάξω μοναχό μου με μουσική στο φεγγαρόφωτο και θα του δώσω χρώμα από το αίμα της καρδιάς μου. Το μόνο που σου ζητώ γι’ αντάλλαγμα είναι να μείνεις πάντα αυτός που αγαπάει αληθινά, γιατί ο Έρωτας είναι σοφότερος απ’ τη Φιλοσοφία και ισχυρότερος από τη Δύναμη. Έχει φτερά στο χρώμα της φωτιάς και φλόγινο είναι το κορμί του. Γλυκά είναι τα χείλη του σαν μέλι και σαν θυμίαμα η πνοή του».

Ο νέος ανασηκώθηκε στο χορτάρι και άκουγε προσεκτικά, μα δεν μπορούσε να καταλάβει τι του έλεγε το Αηδόνι, γιατί ήξερε μόνο όσα είναι γραμμένα στα βιβλία.
Κατάλαβε, όμως, η Βελανιδιά και την έπιασε θλίψη, γιατί αγαπούσε πολύ το μικρό Αηδόνι που είχε χτίσει μες στα κλαδιά της τη φωλιά του.

«Τραγούδησέ μου ένα τελευταίο τραγούδι», του ψιθύρισε. «Θα νιώσω μοναξιά όταν θα ‘χεις φύγει».

Έτσι, το Αηδόνι τραγούδησε στη Βελανιδιά και η φωνή του ήταν σαν το γάργαρο νερό που χύνεται από ασημένιο αγγείο.
Αφού τέλειωσε το τραγούδι του, ο σπουδαστής σηκώθηκε κι έβγαλε από την τσέπη του ένα σημειωματάριο κι ένα μολυβοκόντυλο.

«Έχει πράγματι φόρμα στο τραγούδι του», έκανε μέσα του καθώς απομακρυνόταν περνώντας μέσα από το δασάκι, «δεν μπορείς να του το αρνηθείς. Μα έχει, τάχα, αίσθημα; Φοβάμαι πως όχι. Αλήθεια, είναι σαν τους περισσότερους καλλιτέχνες. Στιλ χωρίς καμιά ειλικρίνεια. Δεν θα θυσιαζόταν για τους άλλους. Σκέφτεται μόνο τη μουσική και ο καθένας ξέρει πόσο εγωιστικές είναι οι τέχνες. Πρέπει, ωστόσο, να παραδεχτούμε πως έχει μερικές όμορφες νότες στη φωνή του. Τι κρίμα που δεν σημαίνουν τίποτα και δεν έχουν καμιά πρακτική αξία!»

Και μπήκε στην κάμαρά του. Ξάπλωσε στο μικρό του κρεβάτι με το αχυρόστρωμα κι άρχισε να σκέφτεται την αγάπη του. Ύστερα από λίγο αποκοιμήθηκε.
Κι όταν στον ουρανό άρχισε να λάμπει το φεγγάρι, το Αηδόνι πέταξε στην Τριανταφυλλιά ΚΙ ακούμπησε το στήθος του στο αγκάθι. Όλη τη νύχτα τραγουδούσε με το στηθάκι του καρφωμένο στο αγκάθι και το ψυχρό κρυσταλλένιο φεγγάρι έσκυβε κάτω ΚΙ άκουγε με προσοχή. Όλη τη νύχτα τραγουδούσε και το αγκάθι χωνόταν πιο βαθιά, όλο και πιο βαθιά μες στο στηθάκι του και έφευγε από πάνω του το αίμα της ζωής του.

Τραγούδησε πρώτα για το πώς γεννήθηκε η αγάπη μες στην καρδιά ενός αγοριού και μιας κοπέλας. Και πάνω στην κορφή της Τριανταφυλλιάς, στο πιο ψηλό κλαδάκι, άνθισε σιγά σιγά ένα θεσπέσιο τριαντάφυλλο, το ένα πέταλο μετά απ’ το άλλο, καθώς το ένα τραγούδι ακολουθούσε το άλλο. Χλωμό ήταν στην αρχή, όπως η καταχνιά που κρέμεται πάνω από το ποτάμι, χλωμό όπως την ώρα που ξημερώνει και ασημένιο σαν τις φτερούγες της αυγής. Σαν τη σκιά του τριαντάφυλλου μέσα σ’ έναν ασημένιο καθρέφτη, σαν τη σκιά του τριαντάφυλλου μέσα σε μια λιμνούλα, έτσι ήταν και το τριαντάφυλλο που άνθιζε στην κορφή της Τριανταφυλλιάς, στο πιο ψηλό κλωνί.

Μα η Τριανταφυλλιά φώναξε στο Αηδόνι να τρυπηθεί ακόμα πιο πολύ πάνω στ’ αγκάθι.

«Ακόμα πιο πολύ, ακόμα πιο βαθιά, μικρό μου Αηδόνι», φώναξε η Τριανταφυλλιά, «αλλιώς η μέρα θα φανεί και το τριαντάφυλλο δεν θα έχει τελειώσει».

Έτσι, το Αηδόνι τριβότανε ακόμα πιο βαθιά και το τραγούδι του πιο δυνατό, όλο και δυνατότερο γινόταν, γιατί τραγουδούσε για το πώς γεννήθηκε το πάθος μες σ’ έναν άντρα και σε μια γυναίκα.

Κι ένα λεπτό κοκκίνισμα χυνόταν μες στα φύλλα του τριαντάφυλλου, σαν το κοκκίνισμα στο πρόσωπο του γαμπρού όταν φιλάει τα χείλη της νύφης. Μα το αγκάθι δεν είχε ακόμα φτάσει στην καρδιά του κι έτσι έμενε λευκή και του τριαντάφυλλου η καρδιά, γιατί μόνο το αίμα της καρδιάς ενός Αηδονιού μπορεί να βάψει κατακόκκινη την καρδιά ενός ρόδου.
Κι η Τριανταφυλλιά φώναζε στο Αηδόνι να τρυπηθεί ακόμα πιο πολύ πάνω στ’ αγκάθι.

«Ακόμα πιο πολύ, ακόμα πιο βαθιά, μικρό μου Αηδόνι», φώναζε η Τριανταφυλλιά, «αλλιώς η μέρα θα φανεί και το τριαντάφυλλο δεν θα ‘χει τελειώσει».

Έτσι, το Αηδόνι τρυπήθηκε ακόμα πιο βαθιά και άγγιξε το αγκάθι την καρδιά του κι ένας άγριος πόνος το διαπέρασε. Πικρός, πολύ πικρός ήταν ο πόνος και παράφορο, όλο και πιο παράφορο γινόταν το τραγούδι του, γιατί τραγουδούσε για τον Έρωτα που βρίσκει την τελειότητά του στον Θάνατο, για τον Έρωτα που δεν πεθαίνει μες στον τάφο.
Και το εξαίσιο ρόδο έγινε πορφυρό, σαν το χρώμα της ανατολής. Πορφυρό ήταν το ντύμα από τα πέταλα και πορφυρή σαν το ρουμπίνι ήταν η καρδιά του.
Μα η φωνή του Αηδονιού όλο και πιο αχνή γινόταν κι άρχισαν οι μικρές φτερούγες του να σπαρταρούν και μία θολή μεμβράνη σκέπασε τα μάτια του. Αχνό, όλο και πιο αχνό έγινε το τραγούδι του κι ένιωσε κάτι να το πνίγει στον λαιμό.
Τότε άφησε να βγει απ’ το λαρύγγι του το ύστατο κύμα μουσικής. Το άκουσε το λευκό Φεγγάρι και λησμόνησε την αυγή χασομερώντας στον ουρανό. Το άκουσε το κόκκινο ρόδο κι ένα ρίγος εκστατικό το συνεπήρε και άνοιξε τα πέταλά του στον ψυχρό πρωινό αέρα. Η ηχώ το έφερε στην κόκκινη σπηλιά της στο βουνό και ξύπνησε τους κοιμισμένους βοσκούς από τα όνειρά τους. Διαπέρασε τις καλαμιές του ποταμού κι εκείνες έφεραν το μήνυμά του ως τη θάλασσα.

«Κοίτα, κοίτα!» φώναξε η Τριανταφυλλιά. «Είναι έτοιμο πια το τριαντάφυλλο».

Μα το Αηδόνι δεν απάντησε, γιατί ήταν νεκρό πάνω στο ατέλειωτο χορτάρι με το αγκάθι στην καρδιά του.

Κι ο σπουδαστής άνοιξε το μεσημέρι το παράθυρό του και κοίταξε έξω.

«Τι βλέπω! Τι εξαίσια τύχη!» αναφώνησε. «Να ένα κόκκινο τριαντάφυλλο! Ποτέ στη ζωή μου δεν είδα ξανά τριαντάφυλλο σαν αυτό. Είναι τόσο όμορφο, που είμαι σίγουρος πως θα έχει κάποιο μακρύ λατινικό όνομα».

Κι έσκυψε κάτω και το έκοψε.
Μετά φόρεσε το καπέλο του κι ανέβηκε τρέχοντας στο σπίτι του καθηγητή κρατώντας το τριαντάφυλλο στο χέρι του.
Η κόρη του καθηγητή καθόταν στο κατώφλι τυλίγοντας γαλάζιο μετάξι σε μία κουβαρίστρα με το σκυλάκι της στα πόδια της.

«Είχες πει πως θα χόρευες μαζί μου, αν σου έφερνα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο», της φώναξε ο σπουδαστής. «Να το πιο κόκκινο τριαντάφυλλο του κόσμου. Θα το καρφιτσώσεις απόψε κοντά στην καρδιά σου και καθώς θα χορεύουμε μαζί, εκείνο θα σου λέει πόσο σ’ αγαπώ».

Μα το κορίτσι συνοφρυώθηκε.

«Φοβάμαι ότι δεν θα πηγαίνει με το φουστάνι μου», αποκρίθηκε. «Και, εκτός αυτού, η ανιψιά του Αρχιθαλαμηπόλου μού έστειλε μερικά αληθινά κοσμήματα και ο καθένας ξέρει πως τα κοσμήματα κοστίζουν πιο πολύ απ’ τα λουλούδια».

«Ε, λοιπόν, στην τιμή μου, είσαι πολύ αχάριστη», είπε ο σπουδαστής θυμωμένος και πέταξε το τριαντάφυλλο στον δρόμο. Εκείνο έπεσε σ’ ένα ρείθρο και το πάτησε ο τροχός μίας καρότσας.

«Αχάριστη!» έκανε η κοπέλα. «Άκου να σου πω, είσαι αγενέστατος. Και, στο κάτω κάτω, ποιος είσαι; Ένας σπουδαστής είσαι! Εσύ δεν φοράς στα παπούτσια σου ασημένιες αγκράφες, όπως η ανιψιά του Αρχιθαλαμηπόλου».

Και σηκώθηκε απ’ το κάθισμά της και μπήκε στο σπίτι.

«Τι ανόητο πράγμα που είναι ο Έρωτας!» έλεγε ο σπουδαστής καθώς απομακρυνόταν. «Ούτε στο μισό δεν φτάνει σε αξία τη Λογική, γιατί δεν αποδεικνύει τίποτα και σου λέει πάντοτε πράγματα που δεν πρόκειται να συμβούν, όπως σε κάνει να πιστεύεις πράγματα που δεν είναι αληθινά. Πράγματι, δεν είναι πράγμα καθόλου πρακτικό και καθώς στην εποχή μας το παν είναι να είσαι πρακτικός, θα ξαναγυρίσω στη Φιλοσοφία και θα σπουδάσω τη Μεταφυσική».

Έτσι, γύρισε στην κάμαρά του, έβγαλε ένα μεγάλο σκονισμένο βιβλίο και άρχισε να διαβάζει.

Ανάλυση του παραμυθιού «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο» του Όσκαρ Ουάιλντ

Ο Όσκαρ Ουάιλντ ξεκινά την ιστορία με δραματικό τρόπο όταν το αηδόνι βλέπει ένα νεαρό αγόρι να κλαίει για να κερδίσει την καρδιά της κοπέλας του. Το αηδόνι είναι σύμβολο της αγάπης και όπως λέει ο Τζον Κιτς στην Ωδή στο αηδόνι ότι το τραγούδι της είναι αθάνατο καθώς το ίδιο τραγουδιέται από τη δημιουργία της ανθρωπότητας. Υπενθυμίζει στους ανθρώπους την αληθινή τους αγάπη- ωστόσο, η αληθινή αγάπη, για την οποία μιλάει το αηδόνι μέσα από το τραγούδι του, δεν είναι εύκολα προσβάσιμη. Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο, που έγραψε ο Όσκαρ Ουάιλντ πριν από πολλά χρόνια. Προστέθηκε στη συλλογή παραμυθιών του με τίτλο «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας και άλλα παραμύθια» που εκδόθηκε το 1888.

Ο συγγραφέας ορίζει την πλοκή του παραμυθιού. Στην αρχή του παραμυθιού, γινόμαστε μάρτυρες του θέματος της υπέροχης της αγάπης έναντι της γνώσης, της σοφίας και της φιλοσοφίας. Το αγόρι έχει καλές γνώσεις σε διάφορους τομείς της ζωής, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να κερδίσει την προσοχή της αγάπης του. Η απαίτηση της κοπέλας είναι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο αν το αγόρι θέλει να χορέψει μαζί της σε ένα πάρτι- ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπερισχύει της σοφίας και της φιλοσοφίας.

Το αηδόνι χρησιμοποιείται ανέκαθεν ως σύμβολο της αγάπης και στο παραμύθι του «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο», ο Όσκαρ Ουάιλντ δίνει μια εξήγηση της σημασίας της αγάπης στα μάτια της. Κανένα άλλο πουλί ή ζώο δεν μπορεί να μαντέψει γιατί το αγόρι κλαίει κοντά στο δέντρο εκτός από το αηδόνι, καθώς της έχει δοθεί η δυνατότητα να αισθάνεται την αγάπη και να διαδίδει στους ανθρώπους τη ζωτικότητα της αληθινής αγάπης στη ζωή.

Είναι το αηδόνι που θυσιάζει τη ζωή του για την αγάπη του αγοριού. Στην ιστορία, ο χαρακτήρας του αγοριού είναι άπραγος. Σημαίνει έτσι ότι δεν κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να κλαίει για να τραβήξει την προσοχή της αγάπης του. Ο Όσκαρ Ουάιλντ απεικονίζει το θέμα της αγάπης και δίνει μια περίληψη των θυσιών που έκανε το αηδόνι για ένα τριαντάφυλλο. Δείχνει ότι το αηδόνι είναι ένα συγκεκριμένο πουλί που μπορεί να καταλάβει τη σημασία της αγάπης στη ζωή κάποιου.

Από την άλλη πλευρά, μας λέει επίσης για τους ανθρώπους που δεν εκτιμούν την αγάπη αλλά τα στολίδια και τα κοσμήματα. Ο συγγραφέας θέτει σε αντιπαράθεση τη σκέψη ενός πουλιού και της κοπέλας. Ο έρωτας είναι τόσο πολύτιμος για ένα αηδόνι που θυσιάζει τη ζωή του χωρίς δεύτερη σκέψη, ενώ η κοπέλα είναι τόσο απορροφημένη στην υλικότητα της ζωής που δεν δέχεται ούτε το κόκκινο τριαντάφυλλο.

Το αγόρι στην αντίθετη πλευρά είναι ένας ουδέτερος χαρακτήρας. Αν και θέλει να χορέψει με την κοπέλα, δεν κάνει τίποτα πρακτικό για να το κάνει. Προτιμά τη γνώση στο τέλος της ιστορίας από την αγάπη της κοπέλας. Ο συγγραφέας δείχνει επίσης τον εγωισμό της τέχνης σε αυτή την ιστορία. Συγκρίνει ευθέως τον εγωισμό του κοριτσιού με την τέχνη. Λέγεται ότι υπάρχει εγωισμός στην τέχνη, καθώς ο καλλιτέχνης απεικονίζει τη δική του αντίληψη και τις δικές του εμπειρίες, αν και λόγω της καθολικότητας της ανθρώπινης φύσης γίνεται καθολική.

Στην αρχή της ιστορίας, ο συγγραφέας δίνει την εντύπωση ότι ούτε ο χρυσός ούτε τα μαργαριτάρια μπορούν να αγοράσουν την αγάπη καθώς είναι ένα ανθρώπινο συναίσθημα, αλλά το κορίτσι αποδεικνύει το αντίθετο. Η αγάπη της πωλείται.  Η ανιψιά του θαλαμηπόλου της στέλνει μερικά αληθινά κοσμήματα, τα οποία είναι το τίμημα της αγάπης της. Ο Όσκαρ Ουάιλντ παρέχει επίσης μια σύντομη περίληψη της άχρηστης νοοτροπίας των ανθρώπων όσον αφορά την αγάπη στο διήγημά του «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο».

Ο συγγραφέας συγκρίνει επίσης τη σοφία, τη γνώση και την αγάπη σε ολόκληρη την ιστορία. Οι κριτικοί είναι της γνώμης ότι ο συγγραφέας αποδεικνύει την ανωτερότητα της γνώσης έναντι των συναισθημάτων της ανθρώπινης ψυχής. Προφανώς, έτσι φαίνεται- το αηδόνι από το αίμα του βάφει το κόκκινο τριαντάφυλλο για το αγόρι, αλλά το αγόρι σε μια στιγμή ξεχνά τον έρωτα και πηγαίνει κατευθείαν στο δωμάτιο μελέτης του όπου διαβάζει φιλοσοφία.

Άλλωστε, ο συγγραφέας προσωποποιεί τα δέντρα και τα πουλιά. Κάθε πουλί και κάθε δέντρο σε αυτή την ιστορία είναι ένας χαρακτήρας και έχει ανθρώπινες ιδιότητες που τους αποδίδει ο συγγραφέας. Έτσι, έχουν και αυτά συναισθήματα όπως ακριβώς και οι άνθρωποι. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει διαφορά μεταξύ των συναισθημάτων. Για παράδειγμα, η σαύρα γελάει κυνικά όταν το αγόρι κλαίει, αλλά το αηδόνι είναι θλιμμένο. Αυτό συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους- κάποιοι καταλαβαίνουν την αγάπη αλλά κάποιοι δεν μπορούν ποτέ να καταλάβουν τη σημασία της στη ζωή.

Υπάρχει επίσης μια σύγκριση μεταξύ της ανθρώπινης φύσης, των συναισθημάτων και των πρακτικών εμπειριών. Το αγόρι γίνεται πρακτικό αντί να παρασύρει τον εαυτό του σε μια συναισθηματική κατάσταση. Οι περισσότεροι άνθρωποι εθίζονται στα ναρκωτικά αμέσως μετά την επίπληξή τους από τα αγαπημένα τους πρόσωπα- ωστόσο, το αγόρι είναι αρκετά σοφό ώστε να είναι πρακτικό, ενώ εστιάζει στο να αποκτήσει τη δύναμη της φιλοσοφίας μέσω της γνώσης. Παίρνει μια διανοητική απόφαση στο τέλος της ιστορίας, την οποία ο Όσκαρ Ουάιλντ θέλει επίσης να επιβάλει στο μυαλό των αναγνωστών του στο παραμύθι του «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο».

Είναι μια ιστορία γεμάτη πολλά μαθήματα σε μια κάπως τραγική πλοκή. Στο τέλος της ιστορίας ο φοιτητής, χάρη στην απογοήτευσή του, λέει ότι δεν πιστεύει ξανά στον έρωτα, αλλά αυτό που δεν είδε εκείνη τη στιγμή είναι ότι ο φίλος του το αηδόνι του έδωσε τη μεγαλύτερη εκδήλωση αγάπης για να μην δει ήταν λυπημένος, και ο νεαρός συνέχισε να μην τον ευχαριστεί.

Με αυτόν τον τρόπο, είναι αξιοσημείωτο το ενδιαφέρον του συγγραφέα Oscar Wilde να αφήσει ένα μήνυμα προβληματισμού, καλώντας τους ανθρώπους να εκτιμήσουν τις μικρές λεπτομέρειες και τις πράξεις των άλλων, καθώς και να μάθουν από την ευγνωμοσύνη και την τιμή που αξίζουν ορισμένα πράγματα και άνθρωποι. Δώσε ό,τι μπορείς για να δεις τους άλλους χαρούμενους.

Ακούστε το παραμύθι εδώ

 

 

Γεωργία Αγγελή

Επικοινωνήστε με την Γεωργία Αγγελή

Αν σε ενδιαφέρει να γαληνέψεις ακούγοντας παραμύθια και ιστορίες πες μου. Είμαι εδώ για σένα.

Subscribe

Εδώ θα διαβάσεις παραμύθια και ιστορίες του κόσμου αλλά και δικά μου. Αν είσαι
συγγραφέας και θες να γνωστοποιήσεις τη δουλειά σου στις λίστες μου, στείλε μήνυμα.

About the Author

Γεωργία Αγγελή

Ακολουθήστε με

Related Posts

Συνεντεύξεις στο κανάλι μου στο Youtube  με μεγάλο ενδιαφέρον

Συνεντεύξεις στο κανάλι μου στο Youtube με μεγάλο ενδιαφέρον

https://www.youtube.com/playlist?list=PLmzS3TX11JIBOALc7O4G40-jCWnsX1PPm Οι συνεντεύξεις που μου έδωσαν οι καλεσμένοι μου στις ραδιοφωνικές μου εκπομπές, αλλά και συνεντεύξεις μόνο για το κανάλι μου. Συγγραφείς και επαγγελματίες που υπηρετούν τον άνθρωπο και την...

Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον Ρίτσαρντ Μπαχ-Ανάλυση και αφήγηση

Ο Γλάρος Ιωνάθαν  Λίβινγκστον είναι μια νουβέλα που έγραψε ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος και πιλότος Ρίτσαρντ Μπαχ το 1970. Έχει γράψει διάφορα μυθιστορηματικά έργα όπως το Δώρο φτερών το 1974, τις ψευδαισθήσεις: The Adventure of a Reluctant Messiah (Η περιπέτεια ενός...

Θεραπευτικές ιδιότητες παραμυθιών στα παιδιά

Θεραπευτικές ιδιότητες παραμυθιών στα παιδιά

Τα παραμύθια έχουν τεράστια και αναντικατάστατη αξία στη ζωή ενός παιδιού. Εκπαιδεύουν, υποστηρίζουν και απελευθερώνουν τα συναισθήματα των παιδιών. Τα παραμύθια παρέχουν έναν μοναδικό τρόπο στα παιδιά να αντιμετωπίσουν τα διλήμματα της εσωτερικής τους ζωής. Ο...

Παραμύθια: μια θεραπευτική μέθοδος, το φάρμακο της ψυχής

Παραμύθια: μια θεραπευτική μέθοδος, το φάρμακο της ψυχής

Εδώ και χιλιάδες χρόνια υπάρχει μια μυθική σύνδεση μεταξύ της αφήγησης ιστοριών και των θεραπευτικών τεχνών - σε τέτοιο βαθμό που σε ορισμένες αρχαίες κοινωνίες οι παραμυθάδες και οι θεραπευτές ήταν ένα και το αυτό. Οι μύθοι και τα παραμύθια εκτιμώνται σε πολλούς...

Η Χερού, η Χειλού κι η Δοντού-Οι τρεις κλώστρες

Η Χερού, η Χειλού κι η Δοντού-Οι τρεις κλώστρες

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ AT 501 AT: The Three Old Women Helpers (Οι τρεις γριές βοηθοί) Delarue-Teneze: Les trois fileuses (Οι τρεις κλώστρες) Grimm: no 14: Die drei Spinnerinnen (Οι τρεις κλώστρες) Basile IV, 4, Le sette cotenelle (Οι εφτά τζιερόσκεπες)     Και τα...

Comments

0 Comments

Submit a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *